Categorie archieven: Geen categorie

The Cats & Neil Young

the-cats-dance-dance-dance-columbia[1]

UK demo single the Cats

De vergeten allereerste cover van een Neil Young compositie in Nederland.

Neil begon een solo carrière in 1968 nadat hij de band Buffalo Springfield had verlaten. In 1969 bracht hij vervolgens zijn eerste twee solo albums uit. Op het tweede album “Everybody Knows This Is Nowhere” werd hij begeleidt door de band Crazy Horse, die zelf al in 1968 een eigen lp uitbrachten onder de naam the Rockets.

Neil ging al spoedig met de band Crazy Horse toeren, naast dat hij ook gelijktijdig in de supergroep “Crosby, Stills, Nash & Young” zit. Tijdens zijn toer met Crazy Horse kwam waarschijnlijk Neil compositie “Dance, Dance, Dance” ook op de gig list te staan. Een aanstekelijk vrolijke country dance nummer met viool.

224791368_63404116-c0e4-4303-b9c6-27ac9e48ddba[1]In februari 1971 bracht Crazy Horse hun eerste gelijknamig album uit en gelijktijdig de daarvan afgenomen 2 nummers “Downtown / Crow Jane Lady” op single. De single deed niets dus werd van het album opnieuw 2 liedjes van het album genomen: “Dance, Dance, Dance / Look At All The Things”. Op de a-kant dus het ijzersterke Neil Young compositie…

Young bracht het nummer destijds niet op plaat uit, maar speelde het wel geregeld live. Neil’ zijn eigen versie verscheen uiteindelijk  als onderdeel van zijn 9 cd verzamel box “Neil Young Archives 1963-1972” uit 2009.

Op YouTube staat een geweldige live clip van Neil:

Helaas deed de “Dance, Dance, Dance” single van Crazy Horse niets en verdween het al snel in de opruimingsbakken. Opvallend is dat september 1972 het nummer nogmaals op single werd uitgebracht door de in Engeland woonachtige band The New Seekers, echter alleen in de USA!

En nu naar de Nederlandse cover. In november 1971 bracht de Volendamse groep The Cats hun prachtig album “Aglow” uit. Naast eigen composities was alleen Neil Young zijn lied de enigste cover op het album.

 

Het arrangement was wat veranderd door de viool te vervangen door een toepasselijk accordeon deuntje zodat het een leuk nummer is om te horen. 14 januari 1972 werd het lied, gekoppeld aan “My Friend Joe”, door de Volendamse Cats alleen in Engeland op single uitgebracht. Ondanks de hit potentie geen doorbraak terwijl het daar vrijwel direct  werd gecoverd door de Engelse groep Fluff uit Shropshire, geproduceerd door Peter Swettenham (ex-Grapefruit).

Een half jaar later brachten the Cats “Let’s Dance”  uit en ………vul maar in.

Neil Young gaat dit jaar o.a. in Nederland optreden, misschien heeft hij het op zijn setlist staan? Een groep die het tegenwoordig wel speelt zijn:


Een spontane reactie kreeg ik van Jan Baart en Ko Aker en Jan Veerman van “the CATS VOLENDAM” Facebook:

https://www.facebook.com/groups/thecatsvolendam/

De “verdienste” van Cees Veerman. Hij was vroeg erg gecharmeerd van Young en vele andere artiesten en bands van de zg. “West Coast sound”. Op de bühne stonden ook op de Cats playlisten (voor zover bekend) van Young , The Losing End, Cinnamon Girl, Round and Round (It Won’t be Long), The Bullet.

Zijn “ontdekking” van Lewis & Clarke (ook West Coast sound) vind ik één van zijn grote verdiensten. Vier liedjes van hen werden opgenomen waarbij opgetekend dat “I Feel Good, I Feel Bad” inmiddels tot het Volendams muziek erfgoed is gaan behoren.

….It’s Never Too Late….kon Cees over and over again draaien …hij was gecharmeerd van de stem van John Kay de zanger van Steppenwolf die nog steeds optreedt en aktief is en de dingen uitdraagt die hij indertijd al bezong…..luisterrrr ,…”you left us alone”……tears in my eyes….

….Tenderness van Steppenwolf en Snowblind Friend….

….het nummer It’s a beautifull day ” van Moby Grape werd ook vaak gedraaid in “huize” Cees….

Advertenties

Overtocht Q65

boot


Bovenstaande is een flyer die werd verspreid in 1966 en gaat over de overtocht als publiciteitsstunt..

Een optreden samen met the Rolling Stones vond niet plaats omdat de Stones  juist weer thuis waren gekomen na een toer en elk van de leden op zijn eigen manier genoot van een time-out.

Opvallend is dat in de flyer wel de Japanse buitenboordmotor ter sprake komt, misschien reclame voor een Yamaha buitenboordmotor?

Op 14 mei 2016 zal een gevelmonument worden onthuld door de nog levende leden van de originele Q65 bezetting: Joop Roelofs, Peter Vink en Frank Nuyens. De festiviteit heeft ondertussen plaatsgevonden aan het Haagse Almeloplein i.v.m. “50 jaar The Life I Live” en was een groot succes.

Kjoe

Adam, Mike & Tim

 

adammiketimseet[1]Een trio die zich specialiseerden in close harmonie liedjes die geplaatst kunnen worden onder folk/beat. Adam en Mike Sedgewick zijn broers die samen met Tim Saunders/Sounders dit trio begonnen in 1964 terwijl ze oorspronkelijk afkomstig zijn uit Chiswick en Highgate.

Het trio leerde elkaar kennen in London waar ze alle drie werkten bij een agentschap voor advertenties. Tijdens lunchpauzes trakteerden ze collega’s op hun close harmonie liedjes, die vervolgens hun aangemoedigde een auditie tape naar platenlabel Decca te sturen om een platencontract te scoren.

Dit lukte want in december 1964 kwam hun eerste single Little Baby / You’re The Reason Why uit. Terwijl de a-kant was gecomponeerd door het bekende componisten duo Les Reed en Barry Mason was een zekere Wright de componist van het liedje You’re The Reason Why dat op de B-kant staat.

Heel veel jaren later werd bekend dat Wright niemand anders is dan RICHARD WRIGHT die destijds nog bekendheid moest krijgen van de band PINK FLOYD die toen nog niet bestonden. Zo ver bekend is You’re The Reason Why het enigste liedje wat Richard kon slijten als componist. De single van Adam, Mike & Tim betekende geen doorbraak.

Na nog 2 singles in 1965, en 2 stuks in 1966 was het afgelopen met het trio op. Hun liedje Little Pictures, uit augustus 1965, kwam vreemd genoeg jaren later terecht op enige Small Faces heruitgave albums als het liedje What A Matter Baby.

Alleen Mike Sedgewick liet nog wat van zich horen toen in 1968 zijn single The Good Guys In The White Heats werd uitgebracht. De single was geproduceerd door Mark Wirtz die op dat moment grote bekendheid genoot als producer van o.a. Keith West, hit “Excerpt From Teenage Opera”. Keith West was op dat moment de zanger van de psychedelische groep Tomorrow die in 1968 hun enigste lp, ook geproduceerd door Mark Wirtz, uit bracht met een hoes die door Mike Sedgewick was ontworpen. In 1971 kwam er nog een single uit waarop de voorkant zijn coverversie is te horen van Cat Stevens’ Morning Has Broken, waarna hij verder geen platen meer uitbracht.

 

Mick Jagger – Da Doo Ron Ron ’64

Was het bittere armoede dat artiesten soms wat ongewone artistieke schnabbels zochten of was het verveling/zachte dwang?

stu-1

(Watts / Oldham / Jagger / Stewart / Jones  / Richard(s) / Wyman)

Mick Jagger, en waarschijnlijk Keith Richards 2e stem, leenden zich uit voor het inzingen van het Crystals lied in de uitvoering van The Andrew Oldham Orchestra, terwijl 6e vergeten Rolling Stone lid Ian Stewart achter de piano zat te pingelen.

Oldham was destijds nog de manager en producer van The Rolling Stones. Zijn wens was  om de Engelse Phil Spector te worden dus nam hij het liedje “Da Doo Ron Ron” op dat uit de pen kwam van het Amerikaans schrijversduo Jeff Barry en Ellie Greenwich. Het liedje was al in 1963 uitgebracht, en direct een hit, voor de meidengroep the Crystals terwijl het was  geproduceerd door Phil Spector.

Artiesten en platenmaatschappijen wilden zeker een graantje meepikken, dus werd er in vele landen een artiest op het lied gezet om te coveren. Voor Nederland was dat Anneke Grönloh met titel Da Doe Ron Ron.

Handige Andrew coverde het liedje met een studioband, The Mike Leander Orchestra en enige Rolling Stones leden, en bracht vervolgens zijn versie uit in Oktober 1964 op het album “16 Hip Hits” via Ace Of Clubs wat een goedkoop sub-label was van Decca.

Andrew+Loog+Oldham+16+Hip+Hits+330723[1]

Vermelding van de artiesten/muzikanten die mee hielpen bleef achterwege. Waarschijnlijk was het destijds “opgenomen” al opwarmertje toen de R. Stones weer ’s in de studio doken, en niet bedoeld om officieel uit te brengen. Nu meer dan 50 jaar later is het e.e.a. wel bekend geworden, maar wat als de Rolling Stones niet waren doorgebroken? Toch logisch dat ze probeerden wat bij te verdienen voor hun (70+) dag?

Marianne & Mike

Mrs. Faithfull & Mr. Jagger? Als je dit voor het eerst hoort klinkt het inderdaad als Marianne Faithfull, echter een paar octaven lager, terwijl Mick ergens op de achtergrond is verdwaald. Zoals is te zien kwam het singeltje “As he once was mine” onder de naam Marianne uit in mei 1964 terwijl de volledige naam van de zangeres Marianne Stockley is. Zij was vanaf 1963 lid van het Manchester/Greater Manchester folk trio The Mike Taylor Combo.

Waarom alleen Marianne haar naam werd genoemd op het label is mij onbekend. Haar zang werd begeleid door Mike Leander Orchestra die vanaf 1965 veelvuldig ging samen werken met Marianne Faithfull, maar in 1964 al samenwerkte met Andrew Loog Oldham die manager en producer was van de Rolling Stones.

A.L. Oldham wilde graag de sier maken als de Engelse Phil Spector, dus probeerde hij vanaf 1964 allerlei artiesten/groepen op te nemen in de studio met een soort Wall Of Sound geluid. Kan het zijn dat Leander aan Oldham het idee aanreikte een zangeresje in zijn stal op te nemen die folk getinte liedjes ging opnemen die uit de pen kwamen van Jagger/Richards? Het lijkt mij heel aannemelijk dat Leander zijn resultaat met Marianne Stockley aan A.L. Oldham liet horen.

De 2e single “You’re the only one” van Marianne kwam uit in november 1964 toen de Marianne Faithfull single “As Tears Go By”, gecomponeerd door Jagger/Richards, uit was sinds juni 1964. Waarschijnlijk ontstond vanwege de namen toen wat verwarring bij de dames/heren van de Engelse pers of was A.L.Oldham de pers aan het bespelen?

Vanaf januari 1966 bracht Marianne Stockley nog een aantal singles uit onder de naam Friday Brown/Browne. In 1968 zat ze ook in de voorselectie van Engeland voor het Eurovisie Song Festival in het Belgische Knokke zonder noemenswaardig succes. Ook was ze in 1966 lid van de gelegenheidsformaties The Manchester Mob en High Society die elk een single uit brachten, waarvan Graham Gouldman (componist en bekend van Mockingbirds en later Ten CC) ook lid was.

05.64 As he once was mine / Go on (Vocalion V 9218)

11.64 You’re the only one / One good turn deserves another (Vocalion V 9225)

 

 

Zuider Zee

Wat hier mee te doen? Niet plaatsen omdat de band obscuur is en ik geen informatie kan geven? Is er iemand die wel wat meer weet? Wel laat weten.

Bekend is dat de basis van deze soul/beat/pop band in 1965 werd gelegd in Wolverhampton/Staffordshire. De band was destijds onderdeel van Eddie Tre-Vett boeking en managementbureau uit Seaton, Devon.

De groep  bestond in de CBS periode uit 5 leden, waarover werd geschreven dat 3 leden van de band uit Nederland afkomstig waren. Ondanks dat de groep in rap tempo presenteerde 2 singles uit te brengen, zonder enig noemenswaardig succes, verdween de groep net zo snel weer in dichte mist.

De zanger van de band in de CBS periode was Rai (Ray) Hopkin (< The Matchmakers), maar wie waren de andere leden? Dat waren Bobby Coral (zang/gitaar. < begeleidingsband The Bruisers) en ex-leden van de band The Tremors, die een eigen opname studio tot beschikking hadden zodat ze konden beluisteren hoe ze musiciceerden, Ken Lunt (sologitaar) + Clive Mountford (drums) + Martin de Vries (bas). De laatste naam klinkt Nederlands, maar was hij inderdaad Nederlander of misschien van Nederlandse afkomst? Het enigste was duidelijk is, is dat de band wisselingen had in samenstelling.

(You’re My) Soul & Inspiration vind ik een middelmatige cover van het Righteous Brothers lied. Peace of Mind is hun cover van The Magnificent Seven terwijl beide B-kanten werden geschreven door Trevett, waarschijnlijk Eddie Trevett die beide singels ook produceerde.

De leden, werd destijds geschreven, hadden al in diverse bandjes uit Wolverhampton gespeeld, maar waar de leden van  Zuider Zee, soms ook Zuyder Zee genoemd, zijn gebleven is mij niet bekend.

April 1966
(You’re my) Soul And Inspiration (B.Mann/C.Weill) / Please Don’t Call Me (S. Trevett) (CBS 202062)

Augustus 1966
Peace Of Mind (David Bupp/Adrian King) / Provocative Child (Trevett) (CBS 202235)

Cindy & Bert – Jeugdzonde

Baskerville

‘Immer wieder sontags’ en ‘Freitagabend’ zijn 2 van de 5 liedjes uit 1973/75 die we als brave Nederlanders wel kennen als hits van dit populair Duits duo.

Bert werd geboren als Norbert Maria Berger op 12 september 1945. Zijn vrouw Cindy werd als Jutta Gusenburger geboren op 26 januari 1948, ook in Völklingen/Saarland. In 1967 trouwde het stel, maar besloot te scheiden in 1988. Vanaf midden jaren 90 trad het duo bij gelegenheid weer op totdat Bert als gevolg van een longontsteking op 14 juli 2012 overleed.

Cindy en Bert bracht in 1969 hun eerste zoetsappig pop singeltje uit. Op hun 7e single, uit 1971, staat op de A-kant hun Duitstalige cover van het Neil Diamond lied Holy Holy. Op het B-kant staat het lied Der Hund Von Baskerville. Achter deze titel schuilt hun Duitstalige cover van het Black Sabbath lied Paranoid. Bert had eigenhandig het lied vertaald, terwijl het stel op het lied word begeleid door de band The Jay Five uit Würzburg die in 1971 een punt gingen zetten na een jarenlange loopbaan met veel optredens en grammofoonplaten.

Susan Christie

SusanChristie

Weinig is bekend over Susan. Echter het gaat om haar muziek. Oké?

Haar broer Lou Christie is bekend als een van de vele  Amerikaanse 60’s pop idols. Susan had echter niet zo’n succes als haar broer. In mei 1966 bracht ze haar eerste single I Love Onions uit. Dat dit geen kaskraker werd lijkt mij logisch vanwege wat gedateerde liedje dat beter in de jaren 30 past van de vorige eeuw.

Susan had haar eigen plannen om een album uit te brengen en maakte zelf enige demos’s die helaas geen indruk achter lieten bij vele platenmaatschappijen. Tientallen jaren later kwam Dj Andy Votel in bezit van enige demo’s en was diep onder de indruk van wat hij hoorde en wilde haar postuum het succes geven was ze in de 6o’s niet kreeg. In 2006  bracht hij haar demo’s uit op het album Paint A Lady (Twisted Nerve label).

Het album begint met het prachtige lied Rainy Day:  https://youtu.be/eQC1rFbh_NM

Flyer[1]

Nick & Simon of Don & Phil?

ZOEK HET VERSCHIL….

Binnenkort niet Don & Phil & Paul McCartney, maar Don & Phil & The Kinks

 

Davy Jones, een zwarte soulzanger in Europa

BeatlesDavyJones

Davy Jones in actie met The Beatles, 08.12.1961, The Cavern – Liverpool

Tijdens de jaren 60 waren er drie zangers onder deze naam actief. De bekendste was de in Engeland geboren Davy Jones die als teenager wat rolletjes had in een paar Engelse tv-series en op het toneel. In 1962 vertrok hij uit Engeland om als acteur te debuteren in New York. In 1965 deed hij auditie voor de teenagersoapserie op tv The Monkees en werd hij een van de vier hoofdrolspelers. Tijdens zijn carrière met de Monkees bleef hij ook soloplaten uitbrengen, die in Engeland o.a. onder het Pye-label verschenen.

Een tweede Davy Jones betrad het platenfront in 1964. Hij was toen de zanger van de band Davie Jones and the King Bees, en vervolgens van de band Davy Jones and the Lower Third. Beide bands brachten een single uit op Vocalion en Parlophone. Een derde single volgde in 1965 onder de naam The Manish Boys, voordat deze Davy in 1966 een solocarrière begon onder de artiestennaam David Bowie.

De derde Davy Jones is waar dit artikel over gaat. Deze Jones had tijdens de jaren 60 een wat tumultvolle carrière. Hij was geen grote bekende artiest, zodat er weinig informatie over hem is achtergebleven. Toen ik op het internet ging zoeken naar informatie werd al snel duidelijk dat de vele geraadpleegde bronnen elkaar vaak tegenspreken. Jones beweerde in zijn Nederlandse periode dat het een en ander ook was aangepast door tekstschrijvers voor albums en journalisten. Hierdoor kan ik er niet voor instaan dat het onderstaande overzicht enigszins juist is. Aanvullingen zijn van harte welkom zodat het mysterie Davy Jones opgelost kan worden.

Nog steeds is deze blog onder constructie, dus kijk af en toe of er wijzingen zijn.

Eind jaren 50, USA
Davy Jones werd geboren op 4 mei 1944 in West-Indië, maar groeide op in Canada waar hij met zijn ouders naartoe was geëmigreerd. Omdat daar meer perspectief was, vertrok het gezin daarna naar New York waar Davy’s vader dokwerker werd. Davy werd als jongeling al snel actief in gospelkoren omdat zingen zijn passie was. Hij wilde graag een zang- en dansopleiding volgen, maar zijn vader verdiende niet genoeg om deze te kunnen betalen. Davy probeerde zelf geld te verdienen voor de opleiding en ging zelfs kranten, toevallig de Amsterdam News, verkopen in New York. Volgens de overlevering schijnt hij te hebben opgetreden in tv-shows zoals de Ed Sullivan Show en de Alan Freed Show, maar ook in het Apollo Theater, destijds nog een van de plekken voor zangamateurs in de New Yorkse wijk Harlem.

In 1967 werd veelvuldig geschreven dat Davy in Canada het album ‘Davy sings Life’ en in Amerika het album ‘Exciting Davy’ had uitgebracht. Tot op heden heb ikzelf geen enkel album van hem kunnen vinden uit die periode. Kan het zijn dat hij misschien lid was van een of andere formatie? Enige singles werden wel eind jaren 50 in Amerika uitgebracht door de zanger Davey Jones, maar het is mij onbekend of het DE Davy Jones is die als soul/funkzanger een stempel achterliet in de muziekwereld van de jaren 60.

Lees verder →