The House Of The Rising Sun

Huis

Bovenstaand liedje kwam ik tegen in het klein gestencild boekje “Sansevieria – vrouwen liedboek”, dat bij de kringloop lag te wachten op een nieuwe eigenares. Het boekje werd gepubliceerd in 1977 en was een prille voorpublicatie van het boek “Sara, je rok zakt af” wat door de feministische Uitgeverij Sara werd uitgebracht in 1980 en samengesteld door Cobi Schreijer. Of de aangepaste versie van “The House Of The Rising Sun” veelvuldig werd gezongen is mij niet bekend. Opvallend zijn de verkeerde gitaarakkoorden, maar dat is toch geen storende factor voor “De boodschap” van het liedje?

Hugues Aufray zingt Dylan

 

Hugues Aufray werd geboren op 18 augustus 1929 in Neuilly-sur-Seine. Na de scheiding van zijn ouders verhuisde hij met zijn vader naar Spanje. In Madrid bezocht hij een school met speciaal onderwijs waar ook kunst op het lesprogramma stond. Hugues ging zich bekwamen in tekenen, gitaar en beeldhouwen. Doordat hij zich in die drie disciplines verder wilde ontwikkelen besloot hij op 19 jarige leeftijd bij zijn moeder in Parijs te gaan wonen. Er kwam niet veel terecht van zijn studie dus besloot hij maar als troubadour een boterham te gaan verdienen. Hij richtte zich vooral op oude folk liedjes waarbij hij zichzelf op gitaar begeleide op straat en allerlei bars.

Nadat hij in militaire dienst was geweest en ook nog ’s was getrouwd trok hij de stoute schoenen aan en deed in 1959 mee aan een talentenjacht met het liedje ” Le poinçonneur des Lilas”, geschreven door de toen nog onbekende componist Serge Gainsbourg. Toen hij de finale behaalde van het festival kreeg hij in 1959 een platencontract aangeboden bij het bekende Barclay label. Op zijn eerste EP met daarop het Gainsbourg liedje, stond ook zijn eerste eigen protestlied “Y avait Fanny qui chantait”.

Succes volgde toen hij in 1961 deelnam aan een tournee waar Charles Aznavour ook deel nam. Op uitnodiging van de Franse icoon Maurice Chevallier bezoekt hij datzelfde jaar New York om daar op te treden in de show “Bal April in Paris”. Ook treed hij op in de beroemde Ed Sullivan Show.

Lees verder

Unicorn – No Way Out Of Here

 

Pink Floyd / David Gilmour had een link met soft rock band Unicorn

 

Iron  Wine and Bed Bridwell had ………………….

 

 

Meic Stevens

meic stevens - september 65 (the tony pike sessions) - front

Binnenkort…….

Jacqueline Taïeb – My Generation

 

amsterdam

Jacqueline Taïeb heeft tegenwoordig een cultstatus in de kring van garage sound liefhebbers. In 1967 werd haar Franstalige single “7 heures de matin” uitgebracht.

Deze eigen compositie werd ook speciaal voor de Engelse markt vertaald en kwam begin 1968 in Engeland uit met de titel “7 a.m. Opvallend tussen de 2 versies is het verschil van de instrumenten, maar vooral haar nagezongen stukje zang, inclusief gestotter, van het Who lied “My Generation”.

In 2009 trad Jacqueline in de Amsterdamse Beatclub op. Gevolg was dat ze een toepasselijke plaat uitgebracht. Heden is ze nog steeds actief als zangeres met zelfs een nieuwe Cd.

 

 

 

De Yé-Yé meisjes

meid

In Frankrijk was het in de jaren 60 heel normaal om een extra graantje mee te pikken van anderstalige buitenlandse liedjes die mateloos populair waren in diverse hitparades.

Om die meestal Engelstalige liedjes nog verder toegankelijk te maken, vooral voor jonge Franse teenagers, was het heel gewoon dat er van menig liedje ook een Franstalige versie werd uitgebracht. De vele Franse platenmaatschappijen gebruikten daarvoor talrijke zangeresjes die het wel zagen zitten, een Franstalige coverversie in te zingen voor de platenmarkt. Daarnaast was het een publiek geheim dat de Franse overheid het speciaal laten maken van covers zo extra financiële inkomsten genereerde via belasting en componisten heffing die werd geregeld en geïnd door SACEM, wat is te vergelijken met de Nederlandse Buma Stemra.

Lees verder

Neil Young en Nederland

Januari 1969 bracht Neil Young, ex Buffalo Springfield, zijn eerste eigen naamloze solo album uit. In mei 1969 volgde al het tweede album, Everybody Knows This Is Nowhere, waarop hij werd begeleid door muzikanten die zich The Crazy Horse noemden. De a-kant van het album eindigt met het 9 minuten en 13 seconden lange, door Young gecomponeerde lied, Down By The River. Young bracht het in 1969 ook op single uit in diverse landen, maar zonder succes.

Drummer Buddy Miles, die in 1969/1970 gelijktijdig ook met Jimi Hendrix in de groep Band Of Gypsies speelde, coverde het lied in 1970 met zijn eigen anonieme begeleidingsband Express. Het werd als track op zijn lp “Them Changes” uitgebracht, maar ook op single in de US en een aantal Europese landen. In 1971 was het ook nog eens terug te vinden op zijn dubbel album “Live”.

Lees verder

The Eighteenth Day Of May

Liefhebbers van plezierige klinkende folkrock zal de muziek van deze band vast aanspreken. In 2005 werd hun titelloos album uitgebracht op het Transistor Hannibal label in zowel UK en USA. 12 prachtige vrolijke frisse nummers staan op het album waaraan al was gewerkt vanaf 2004.

De band had London als uitvalsbasis en begon als een akoestisch trio, op 18 mei 2003. Toen bestaande uit Allison Brice (zang/fluit – oorspronkelijk uit Amerika) – Richard Olson (gitaar/harmonica/sitar – oorspronkelijk uit Zweden) en Ben Phillipson (mandoline – Oxford). In de zomer van 2003 begint het trio demo’s te maken. Vanwege muzikale beperktheid word de band in begin 2004 uitgebreid met Mark Nicholas (bas, ex Of Arrow Hill), Karl Sabino (drums/autoharp) en Allison Cotton (viola) zodat er een echte elektrische folkrock sound ontstaat. Hun muziek, overwegend, als snel eigen composities, doet denken aan bands zoals The Trees / Fairport Convention / Byrds / Pentangle enzovoorts. Ook vanwege vooral de sitar is hun muziek ook in de dromerige oosterse folk te plaatsen van de jaren 60.

De deels eigen composities kwamen uit de pen van Allison Brice, Richard Olson en Ben Phillipson. Een cover van het Bert Jansch lied Deed I Do is ook op het album terug te vinden naast de 2 originele traditionele liedjes Lady Margaret en Flowers of The Forest. Andy Dragazis, bekend van zijn eigen platen als o.a. Blue States was de producer en arrangeur van het complete album. Het album werd eerst alleen maar in een kleine kring opgemerkt en verkocht. Langzaam aan kwamen er ook recensies in diverse muziekbladen te staan, zo ook bijvoorbeeld in Oor en Revolver.

Lees verder

Davy Jones – You Go Your Way

Een leuk soul singeltje uit 1967. Op de a-kant een cover van het door Bob Dylan geschreven lied “MOST LIKELY YOU’LL GO YOUR WAY (AND I’LL GO MINE)”. Opvallend is dat de oorspronkelijke titel van het lied van Dylan zowel op de hoes als op het label van Davy’s  single, is ingekort. Vreemd, als je denkt aan slimme marketing, want dan zou je toch de juiste titel noemen? Misschien was het design voor de hoes belangrijker, en de titel te lang voor op het labeltje, zodat commerciële aantrekkelijkheid werd overgeslagen? Eh…. of was Dylan toen niet belangrijk/bekend genoeg, of mocht de naam Dylan niet op de hoes genoemd worden?

Davy besteeg met deze single de Top 40 in februari 1967. Hij bleef in de Top 40 staan voor 3 weken en behaalde als hoogst bereikte positie plaats 33.

Het lied wordt hier vertolkt door de Canadees Davy Jones, die tijdens de 2e helft van de jaren 60 zowel in Nederland als in Duitsland verbleef en in beide landen vele singles/lp’s uitbracht. Destijds was hij in Nederland een opvallende verschijning die de soul-muziek probeerde te introduceren bij Nederlandse bleekscheten. Een echte charismatische persoonlijkheid, getuige het repertoire dat hij ons na-liet.

Tijdens zijn verblijf in Nederland werd Jones begeleid door diverse Nederlandse bands, zowel op plaat als live. Op deze single wordt hij anoniem begeleid door The Clungels. Deze Amsterdamse band begeleidde meerdere artiesten op plaat en live, artiesten zoals Rob de Nijs en Karin Kent en anderen.

Een eigen compositie van Jones siert de b-kant. Producer van de single was Job Maarse, die o.a. ook destijds The Zipps en The Bintangs produceerde. Wat Job verder nog produceerde valt buiten de context van dit artikeltje, maar zal in de toekomst hier nog wel een plekje krijgen. Arthur de Groot, toetsenist van de Clungels, tekende voor het arrangement.

Even voor alle duidelijkheid. Verwar deze Davy Jones’ niet met David Bowie (ook platen als Davy Jones) of Monkees’ lid Davy Jones.

Davy Jones: You Go Your Way / Have Mercy (Relax 45030) (1967)

Davy
Jones een zwarte soulzanger in Europa – Rieks Korte – De Platenkoffer